Stel je een vrouw voor die haar hele leven in een zwart-witte wereld heeft geleefd.
Ze heeft alles geleerd wat er over kleur te weten valt.
Ze weet precies welke golflengte rood heeft, hoe het oog rood licht verwerkt en welke gebieden in de hersenen actief worden wanneer iemand rood ziet.
Dan stapt ze op een dag naar buiten.
Voor het eerst ziet ze een rode roos.
Ze wist alles over rood en toch is er iets bijgekomen.
Dat is de kern van het beroemde gedachte-experiment van de filosoof Frank Jackson, bekend als Mary’s Room. Het roept een fascinerende vraag op: kan alle kennis over een object ooit hetzelfde zijn als de ervaring zelf?
Het surplus van de ervaring
We willen begrijpen. We verzamelen informatie over onszelf en maken analyses. We benoemen kwaliteiten, patronen en ontwikkelpunten. We proberen te begrijpen waarom we doen wat we doen. Dit is waardevol maar soms is begrijpen niet genoeg. Je kunt precies weten dat je moeite hebt met ruimte innemen, en toch op een dag ineens ervaren hoe het is om daadwerkelijk ruimte in te nemen. Je kunt verlangen naar creatieve vrijheid maar pas wanneer je iets maakt, ontdekken wat creativiteit voor jou eigenlijk betekent.
Je kunt vertellen wie je bent en toch verrast worden door jezelf. Daar ontstaat ruimte. Ruimte tussen alles wat je al weet en wat je nog niet weet dat je weet.
Niet alles hoeft meteen taal te worden
Misschien zijn we soms te snel met betekenis geven. Een ervaring hoeft niet onmiddellijk een conclusie te worden. Een beeld niet meteen uitgelegd. Soms is het genoeg om er even bij te blijven. Om te kijken, te luisteren, te maken en te ervaren wat er gebeurt.
Bij Inframe werken we in die ruimte. We nodigen je uit om jezelf op een andere manier tegen te komen. Vanuit beeld, muziek, theater, fotografie, tekst en andere creatieve vormen ontstaat een taal die niet alleen uit woorden bestaat. Een taal waarin ook je intuïtie mee mag doen. Dat maakt persoonlijke ontwikkeling misschien minder een kwestie van jezelf verbeteren en meer van jezelf ontmoeten.
Zoals Mary de kleur rood niet kon kennen voordat ze rood zag, kunnen wij sommige kanten van onszelf pas kennen wanneer we ze ervaren. Misschien verandert er uiteindelijk niets aan de wereld. De roos was al rood. De kleur was er al. Alleen Mary kon het nog niet zien.
Persoonlijke ontwikkeling hoeft dan niet altijd te gaan over iets nieuws leren.
Soms gaat het over zien wat er al is.
20 Augustus 2026 | Liesbeth Jans